Hoofdstuk 1+2+3+4+5 / Handboek ACT - Verdieping kennis van aandoeningen

Uit welke onderdelen van het lichaam bestaat het hoge-druk circulatiesysteem en het lage-druk circulatiesysteem?

Het hogedruksysteem bestaat uit een gedeelte van het hart plus de slagaderen (arteriën). Het lagedruksysteem bestaat uit een ander gedeelte van het hart, de aders (venen) van de macro- en de longcirculatie en het lymfestelsel. In de longcirculatie wordt zuurstof uit de longen opgenomen.

Het hogedruksysteem bestaat uit een gedeelte van het hart, de longcirculatie plus de slagaderen (arteriën). Het lagedruksysteem bestaat uit een ander gedeelte van het hart, de aders (venen) en het lymfestelsel.

Het hogedruksysteem bestaat uit een gedeelte van het hart plus de slagaderen (arteriën). Het lagedruksysteem bestaat uit de aders (venen).

Uit hoeveel lagen bestaat de huid en hoe heten deze?

De huid bestaat uit 3 lagen, namelijk de epidermis, de dermis (of cutis genoemd ) en de subcutis.

De huid bestaat uit 2 lagen, namelijk de opperhuid (epidermis) en de lederhuid (dermis of cutis genoemd) De afscheiding tussen de twee lagen wordt het basaalmembraam genoemd

De subcutis is geen onderdeel van de huid maar samen vormen ze wel een samenhangend systeem.

Op welk punt krijgt de dijbeenslagader (a. femoralis (‘a.’ is afkorting van arterie)) een andere naam, welke is deze en hoe worden de vertakkingen hiervan genoemd?

Vanaf de achterkant van de knie wordt de dijbeenslagader a. poplitea genoemd. Deze vertakt zich ter hoogte van de kuit in de a. tibialis anterior (voorkant van het scheenbeen), de a. tibialis posterior (achterkant van het scheenbeen) en de a. peroneus (ook wel a. fibularis), die naar de kuit gaat.

Vanaf de achterkant van de knie wordt de dijbeenslagader a. fibularis genoemd. Deze vertakt zich ter hoogte van de kuit in de a. tibialis anterior (voorkant van het scheenbeen) en de a. tibialis posterior (achterkant van het scheenbeen).

Vanaf de kuit wordt de dijbeenslagader a. poplitea genoemd. Deze vertakt zich ter hoogte van de kuit in de a. tibialis anterior (voorkant van het scheenbeen), de a. tibialis posterior (achterkant van het scheenbeen) en de a. peroneus (ook wel a. fibularis), die naar de kuit gaat.

Hoe worden de hoofdvenen in het onderbeen genoemd en waar liggen ze?

De vena tibialis anterior (voorkant scheenbeen), de vena tibialis posterior (achterkant scheenbeen) en de vena fibularis (kuit). Deze 3 hoofdvenen komen bij de knie samen in de vena poplitea die dan in het dijbeen de vena femoralis wordt genoemd.

De vena saphena magna en de vena saphena parva. De vena saphena magna zorgt voor de bloedafvoer van het oppervlakkige veneuze systeem in de buurt van de voetrug, de binnenkant van de enkel, en de voor- en binnenzijde van het onder- en bovenbeen. De vena saphena parva zorgt voor de bloedafvoer in de buurt van de buitenenkel, de achter- en buitenzijde van het onderbeen.

De a. tibialis anterior (voorkant scheenbeen) en de a. tibialis posterior (achterkant scheenbeen). De a. tibialis posterior en de a. peroneus komen aan de oppervlakte (dicht onder de huid) bij de achterzijde van de enkel. De a. tibialis posterior loopt onder de voet door naar de tenen en wordt daar de arcus plantaris genoemd. De a. tibialis anterior komt dicht onder de huid bij de wreef en voetrug.

Welke venensystemen zijn er in het been, hoe heten ze en hoe lopen ze?

Er is een oppervlakkig gelegen venensysteem en een diep gelegen venensysteem. Het oppervlakkige systeem heet het subfasciale venensysteem en deze aderen lopen tussen de huid en de spieren.Het diepe venensysteem heet het extrafasciale of epifascilae venensysteem en deze aderen lopen tussen de spieren, langs en tussen de botten.

Er is een oppervlakkig gelegen venensysteem en een diep gelegen venensysteem. Het oppervlakkige systeem heet het extrafasciale of epifasciale venensysteem en deze aderen lopen tussen de huid en de spieren. Het diepe venensysteem heet het subfasciale venensysteem en deze aderen lopen tussen de spieren, langs en tussen de botten.

Er is een oppervlakkig gelegen venensysteem en een diep gelegen venensysteem. Het oppervlakkige systeem heet het extrafasciale of epifasciale venensysteem en deze aderen lopen tussen in de huid. Het diepe venensysteem heet het subfasciale venensysteem en deze aderen lopen tussen de spieren.

Hoe worden de grote, directe verbindingspunten tussen het oppervlakkige en het diep veneuze systeem genoemd?

Dergelijke verbindingen tussen oppervlakkig gelegen grote venen en diepgelegen grote venen wordt een vene communicante genoemd. Bijvoorbeeld het verbindingspunt tusssen v. saphena parva en de v. poplitea in de knieholte wordt de v-communicante v. saphena parva genoemd.

Dergelijke verbindingen tussen oppervlakkig gelegen grote venen en diepgelegen grote venen wordt een crosse genoemd. Bijvoorbeeld het verbindingspunt tusssen v. saphena parva en de v. poplitea in de knieholte wordt de crosse v. saphena parva genoemd.

Dergelijke verbindingen tussen oppervlakkig gelegen grote venen en diepgelegen grote venen wordt een fascie-perforante genoemd. Bijvoorbeeld het verbindingspunt tusssen v. saphena parva en de v. poplitea in de knieholte wordt de f-perforante v. saphena parva genoemd.

Welke grotere en kleinere krachten zorgen ervoor dat het veneuze bloed naar het hart wordt getransporteerd?

1) De 'vis a tergo' (verschil in druk tussen de venolen (ca. 10mmHg) en het hart (0mmHg)); 2) de 'vis a fronte' (onderdruk in de borstkas door uitademen plus een kleine aanzuigende werking vanuit het pompen van hart; 3) de kleppen (voorkomen dat bloed in de venen omlaag zakt tijdens het lopen); 4) de tonus (onwillekeurige periodieke samentrekking van de spiertjes in de wanden van venen en lymfebanen; 5) het pulseren van slagaders (die tegen de venen in het been liggen en het bloed helpen omhoog te stijgen als de kleppen gesloten zijn); 6) de spierpompen in voeten en benen (knijpen venen en kleppen in venen dicht en persen zodoende bloed omhoog).

1) De 'vis a tergo' (verschil in druk tussen de venolen (ca. 10mmHg) en het hart (0mmHg)); 2) de 'vis a fronte' (onderdruk in de borstkas door uitademen plus een kleine aanzuigende werking vanuit het pompen van hart; 3) de kleppen (voorkomen dat bloed in de venen omlaag zakt tijdens het lopen); 4) de spierpompen in voeten en benen (knijpen venen en kleppen in venen dicht en persen zodoende bloed omhoog).

1) De 'vis a tergo' (verschil in druk tussen de venolen (ca. 10mmHg) en het hart (0mmHg)); 2) de kleppen (voorkomen dat bloed in de venen omlaag zakt tijdens het lopen); 3) de tonus (onwillekeurige periodieke samentrekking van de spiertjes in de wanden van venen en lymfebanen; 4) de spierpompen in voeten en benen (knijpen venen en kleppen in venen dicht en persen zodoende bloed omhoog).

Wat is de hydrostatische druk en waar is deze het hoogst?

De hydrostatische druk is het gewicht van al het bloed dat zich tussen de enkel en het hart bevindt. Deze is het hoogst in de enkel en daarom zullen problemen het gemakkelijkst in de enkel ontstaan.

Omdat het bloed ook gewicht heeft, is de druk in de venen in enkels als gevolg van de zwaartekracht het hoogst. Dit wordt ook wel de hydrostatische druk (gewicht bloed vermenigvuldigt met de hoogte tot het hart). Hierom zullen spataderen vooral in het onderbeen ontstaan.

De hydrostatische druk is het gewicht van de totale hoeveelheid vocht in een oedeem (zakt naar de enkel) plus het gewicht van de kolom bloed tussen de enkel en het hart. Door de zwaartekracht is deze druk het hoogst in de enkel.

Is deze beschrijving correct?

Een spierpomp werkt betrekkelijk eenvoudig. Als de spieren zich spannen worden bloed en lymfe van het oppervlakkige sys¬teem via de v. perforantes naar het diepere systeem geperst. Het bloed en de lymfe die zich al in het diepere systeem bevonden, worden weg geperst. Dit kan slechts in één richting, namelijk richting het hart. De kleppen in de venen en lymfebanen verhinderen dat ze in de andere richting stromen.

Ja, behalve dat de verplaatsing van het oppervlakkige systeem niet via de v. perforantes loopt, maar via de v. communicantes.

Nee, de spierpompen stuwen het bloed in alle venen, dus die van het oppervlakkige alsook het diepere systeem, direct omhoog.

Ja, deze omschrijving is helemaal correct.

Waar bevinden zich de spierpompen en in welke volgorde worden ze geactiveerd?

De spierpompen bevinden zich in de kuit. Eerst wordt die onderin de kuit, dan die in het midden van de kuit en tot slot die boven in de kuit geactiveerd.

De spierpompen bevinden zich in de kuit en in de dijbeenspier. De kuitspier is hierbij de belangrijkste. Het eerst wordt de kuitspierpomp en daarna die in het bovenbeen geactiveerd.

De spierpompen bevinden zich in de voet, in de kuit en in de dijbeenspier. De kuitspier is hierbij de belangrijkste. Het eerst wordt de voetpomp geactiveerd, dan die in de kuit en tot slot die in het bovenbeen.

Uit welke onderdelen bestaat het lymfestelsel?
• Het lymfevocht.
• De lymfevaten.
• De lymfeknopen (of lymfeklieren genoemd).
• Andere organen van lymfoïde weefsel, zoals beenmerg, thymus (zwezerik), amandelen en milt.

Het lymfevocht, alle grotere en kleinere lymfevaten en de lymfeknopen (lymfeklieren).

Het lymfevocht, alle grotere en kleinere lymfevaten, de lymfeknopen (lymfeklieren) en andere organen van lymfoide weefsel, zoals beenmerg, thymus (zwezerik), amandelen en milt.

Alle grotere en kleinere lymfevaten, de lymfeknopen en de lymfeklieren.

In welk gedeelte van het lichaam wordt het lichaamsvocht met hierin opgelost afvalstoffen van de cellen opgenomen en wordt het lymfe genoemd?

Opname van alle interstitiele vocht geschiedt in de huid. Door capillaire werking wordt dit in de microscopisch kleine openingen bij het uiteinde van de lymfebanen gezogen.

Opname van alle interstitiele vocht geschiedt overal in het lichaam. Er bevinden zich overal microscopisch kleine lymfebanen en venen, die het lichaamsvocht met de afbraakproducten van de cellen opnemen.

Opname van alle interstitiele vocht geschiedt in de huid. Via osmose-processen komt dit in de venen terecht en daarnaast wordt door capillaire werking dit in de microscopisch kleine openingen bij het uiteinde van de lymfebanen gezogen.

Welke weg volgt de lymfe richting het hart?

In het interstitium komt het lymfevocht via zeer fijne kanaaltjes - de weefselspleten in het bindweefsel - bij de lymfecapillairen terecht. Daar wordt het lymfevocht via de lymfecapillairen opgezogen, gefilterd door de lymfeknopen en vervolgens naar de zogenaamde collectoren getransporteerd. Van daaruit stroomt de lymfe via grotere kanalen (de lymfestammen) naar de hoofdlymfestam (chylus), ook wel borstbuis genoemd, die vlak bij het hart in de bloedbaan uitmondt.

In het interstitium wordt het lymfevocht voor een deel verzameld door de aanzuigende werking van de lymfecapillairen. Een ander gedeelte van het vocht wordt door de venen opgenomen en naar het hart gebracht. De lymfe wordt gefilterd door de lymfeknopen en vervolgens naar de zogenaamde collectoren getransporteerd. Van daaruit stroomt de lymfe via grotere kanalen (de lymfestammen) naar de hoofdlymfe-stam (chylus), ook wel borstbuis genoemd, die vlak bij het hart in de bloedbaan uitmondt.

In het interstitium komt het lymfevocht via zeer fijne kanaaltjes - de weefselspleten in het bindweefsel - bij de lymfecapillairen terecht. Daar wordt het lymfevocht via de lymfecapillairen opgezogen en naar de zogenaamde precollectoren getransporteerd. Daarna wordt de lymfe naar collectoren vervoerd en komt daarna terecht in de lymfeknopen (lymfeklieren). Van daaruit stroomt de lymfe via grotere kanalen (de lymfestammen) naar de hoofdlymfestam (ductus thoracicus), ook wel borstbuis genoemd, die vlak bij het hart in de bloedbaan uitmondt.

De lymfeknopen fungeren als opslagbekkens voor lymfe. Kennen ze nog een andere belangrijke functie?

De lymfeknopen zuiveren de lymfe van de afbraakproducten, zoals eiwitten en CO2-gas.

De lymfeknopen dienen als filter voor ziekteverwekkers en vormen met hulp van lymfoïde afweercellen zoals lymfocyten en monocyten een belangrijk element vormen in het afweersysteem.

Nee, ze dienen enkel om een teveel aan lymfe op te slaan, voordat dit in de bloedbaan kan worden uitgestort.

Op welke plekken in het lichaam spelen lymfeklieren een zeer belangrijke rol?

Alle lymfeklieren zijn zeer belangrijk, maar sommige zijn essentieel. Zo bevinden zich in de hals lymfeklieren die samenwerken met de bloed-hersenbarriere en de verspreiding van eventuele kankercellen richting de hersenen goeddeels blokkeren. Bij belangrijke organen zoals hart, lever en milt zijn vergelijkbaar mechanismen te vinden.

Alle lymfeklieren spelen overal in het lichaam dezelfde en even belangrijke rol. Het is zo geregeld dat alle lymfe tenminste 1 lymfeklier passeert, zodat ziekteverwekkers op dat punt worden aangepakt

Kankercellen en ziekteverwekkers worden ook via lymfebanen getransporteerd. Bepaalde lymfeklieren zitten op strategische posities om het afweersysteem foute cellen te laten opruimen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de lymfeklieren in de oksels en in de liezen. Deze filteren hun hele achterliggende gebied, zoals een borst, een arm of een been.

Welke mechanismen zijn er in het lichaam om lymfe te helpen terugvloeien richting het hart?

De lymfevaten hebben kleppen om terugstroom tegen te gaan. De lymfebanen profiteren hierom van de spierpompen. Ook de beweging van de darmen, de ademhaling (ademtechnieken) en gewrichten helpen mee om de lymfe vanuit de benen, armen, buik en borst richting het hart te transporteren.

De lymfevaten hebben gladde, ritmisch samentrekkende spiertjes in de wanden die lymfe omhoog bewegen. Ook de pulserende druk die gegenereerd wordt door de vlakbij de lymfebanen gelegen slagaderen helpt mee, evenals de beweging van de darmen en gewrichten helpen mee om de lymfe vanuit de benen, armen, buik en borst richting het hart te transporteren.

De lymfevaten hebben gladde, ritmisch samentrekkende spiertjes in de wanden die lymfe omhoog bewegen en kleppen om terugstroom tegen te gaan. De lymfebanen profiteren hierom van de spierpompen. Ook de pulserende druk die gegenereerd wordt door de vlakbij de lymfebanen gelegen slagaderen helpt mee, evenals de beweging van de darmen, de ademhaling (ademtechnieken) en gewrichten helpen mee om de lymfe vanuit de benen, armen, buik en borst richting het hart te transporteren.

Wat zijn de ductus thoracicus, de vena subclavia en de terminus?

De ductus thoracicus is de hoofdlymfestam, ook wel borstbuis genaamd. De vena subclavia is het gebied tussen de monnikskapspieren bij hals en schouders waar de lymfebanen eindigen. De terminus is de vene vlak bij het hart waar de lymfe in wordt teruggestort.

De ductus thoracicus is het gebied tussen de monnikskapspieren bij hals en schouders waar de lymfebanen eindigen. De vena subclavia is de vene vlak bij het hart waar de lymfe in wordt teruggestort. De terminus is de hoofdlymfestam, ook wel borstbuis genaamd.

De ductus thoracicus is de hoofdlymfestam, ook wel borstbuis genaamd. De vena subclavia is de vene vlak bij het hart waar de lymfe in wordt teruggestort. De terminus is het gebied tussen de monnikskapspieren bij hals en schouders waar de lymfebanen eindigen.

Wat zijn anastomosen in het lymfesysteem en wat is hun functie?

Anastomosen zijn dwarsverbindingen tussen de lymfestammen. Deze hebben kleppen vlak voor de andere lymfestam zodat de lymfe slechts 1 kant kan opstromen. Bij een te hoge druk werken ze niet meer goed (gaan ze open staan) en kan de lymfe terugstromen. Er kan dan lymfoedeem ontstaan.

Anastomosen zijn dwarsverbindingen tussen de lymfestammen. Via kleppen in de lymfebanen regelen ze dat als er ergens oedeem dreigt te ontstaan (hoge druk), de lymfe naar een ander gebied kan stromen zodat oedeemvorming wordt voorkomen.

Anastomosen zijn kleine lymfebanen die parallel aan de grotere banen liggen. Als er ergens een barriere ontstaat, kan de lymfe langs deze weg een andere route volgen zodat lymfoedeem wordt voorkomen.

Hoeveel lymfeknopen bevat het lichaam ongeveer en waar zitten die voornamelijk?

Het lichaam bevat circa 600 lymfeknopen, waarvan er zo'n 200 in de buikholte zitten. Verder zijn ze vooral aanwezig aan de binnenzijde van de oksels en liezen

Het lichaam bevat circa 600 lymfeknopen, waarvan er zo'n 200 in de buikholte zitten. Verder zijn ze vooral aanwezig aan de binnenzijde van de hals, oksels, ellenbogen, liezen, knieen en voor de onderste rugwervels.

Het lichaam bevat circa 400 lymfeknopen, waarvan er zo'n 200 in de buikholte zitten. Verder zijn ze vooral aanwezig aan de binnenzijde van de hals, oksels, ellenbogen, liezen, knieen en voor de onderste rugwervels.

Hoe kunnen lymfeknopen zo'n belangrijke rol in de afweer van het lichaam tegen ziekten?

De lymfe stroomt zeer snel door een lymfeknoop, zodat er genoeg kracht ontstaat om de lymfe te filteren door een membraan. Ook verzamelen zich in een lymfeknoop ook veel lymfocyten (afweercellen) die in het beenmerg worden aangemaakt.. Verder fungeren fungeren lymfeknopen als opslagplaats voor lymfe zodat ze bijdragen aan voldoende afvoer van eiwitten uit het interstitium. Een teveel aan eiwitten zorgt namelijk voor allerlei bijkomende problemen.

De lymfe stroomt erg langzaam in een lymfeknoop, zodat er genoeg tijd is om de lymfe te filteren. Hiertoe wordt in een lymfeknoop ook lymfocyten (afweercellen) aangemaakt.

De lymfe stroomt erg langzaam in een lymfeknoop, zodat er genoeg tijd is om de lymfe te filteren. Hiertoe wordt in een lymfeknoop ook lymfocyten (afweercellen) aangemaakt. Verder fungeren fungeren lymfeknopen als opslagplaats voor lymfe zodat ze bijdragen aan voldoende afvoer van eiwitten uit het interstitium. Een teveel aan eiwitten zorgt namelijk voor allerlei bijkomende problemen.

Er zit een lymfe-precollector op elke 1 - 4 cm. van de huid. Een aantal precollectoren die zich bij elkaar in de buurt bevonden transporteren lymfe uit dat gebied naar collectoren, die 't dan naar lymfestammen vervoert. Zo'n samenhangend netwerk van lymfebanen wordt een huidterritorium genoemd. Elk huidterritorium is afgescheiden van de andere huidterritoria. Liggen de huidterritoria bij alle mensen op dezelfde plek?

Ja, deze liggen bij alle mensen op dezelfde plek.

Nee, die zijn voor alle mensen helemaal verschillend. Huidterritoria zijn volstrekt willekeurig gegroeid in het lichaam en ze vallen niet zinvol te categoriseren.

Nee, deze zijn voor alle mensen verschillend. De huidterritoria liggen slechts globaal voor iedereen hetzelfde. De grens van een huidterritorium verschilt van mens tot mens.

Wat wordt bedoeld met de huidterritoria?

Omdat lymfe vanuit de huid wordt weggetransporteerd via steeds groter wordende lymfebanen, hoort een bepaald huidgebied bij een bepaald gedeelte van het lymfesysteem. Alle lymfe uit dit huidgebied komt in een bepaalde hoofdstam terecht. Als hier iets mis gaat, zullen alle achterliggende lymfebanen en het huidgebied hier last van ondervinden. Dit huidgebied wordt een huidterritorium genoemd.

Een huidterritorium is een medische indeling van het lichaam, langs scheidslijnen die verticaal en horizontaal lopen (links/rechts, boven/onder in armen, benen, hoofd, borst en buik). Op deze manier kan gemakkelijk worden aangeduid waar een lymfeprobleem zich in de huid bevindt.

Omdat lymfe vanuit de huid wordt weggetransporteerd via steeds groter wordende lymfebanen en venen, hoort een bepaald huidgebied bij een bepaald gedeelte van het met elkaar samenhangende bloed- en lymfesysteem. Als er iets misgaat in dit huidgebied zal de afvoer van bloed en lymfe stokken. Vanwege deze samenhang wordt dit huidgebied een huidterritorium genoemd.

Als de afvoer van lymfe in een bepaalde lymfestam van een huidterritorium geblokkeerd wordt, kan de lymfe dan via een andere weg (deels) toch afgevoerd worden?

Ja. Dit kan via verplaatsing van lymfe in de huid en via de collaterale lymfebanen in het lymfesysteem.

Ja. Dat kan niet alleen via de anastomosen en collateralen in het lymfesysteem, maar het lichaam maakt zelfs nieuwe initiele lymfebanen aan (lymfangionen).

Nee. Als de lymfestam op zo'n cruciale punt geblokkeerd wordt, helpt alleen therapie zoals MLD en compressie.

In het lichaam zijn enkele mechanismen aanwezig om het veneuze bloed richting het hart te transporteren. Deze werken deels overigens ook voor het transport van lymfe richting het hart. Welke zijn dit?

1. Spierpompen. Dit is het belangrijkste mechanisme voor veneuze terugvloed (er zijn 3 spierpompen, namelijk de voetpomp (leegdrukken spons van Lejars), de kuitspierpomp en de dijbeenspierpomp. De kuitspierpomp is de sterkste en daarmee de meest effectieve). 2, Vis a tergo (terugstroom tijdens liggen door drukverval tussen venen en hart op bepaald moment tijdens het kloppen); 3.Veneuze tonus (gezonde venen staan slechts in beperkte mate toe dat het bloed zich erin verzameld. Ze zijn beperkt elastisch); 4. Polsgolf (in ’t diepe systeem liggen de venen tegen de slagaders in. Door het kloppen van de slagaders drukken deze periodiek tegen de aders en wordt het bloed in de venen steeds een beetje omhoog geduwd)

1. Vis a tergo (terugstroom tijdens liggen door drukverval tussen venen en hart op bepaald moment tijdens het kloppen); 2. Vis a fronte (aanzuigende werking door drukverschil tussen venen en borstkas tijdens uitademen en door kloppen hart); 3.Veneuze tonus (gezonde venen staan slechts in beperkte mate toe dat het bloed zich erin verzameld. Ze zijn beperkt elastisch); 4. Polsgolf (in ’t diepe systeem liggen de venen tegen de slagaders in. Door het kloppen van de slagaders drukken deze periodiek tegen de aders en wordt het bloed in de venen steeds een beetje omhoog geduwd); 5. Spierpompen. Dit is het belangrijkste mechanisme voor veneuze terugvloed (er zijn 3 spierpompen, namelijk de voetpomp (leegdrukken spons van Lejars), de kuitspierpomp en de dijbeenspierpomp. De kuitspierpomp is de sterkste en daarmee de meest effectieve.

1. Vis a tergo (terugstroom tijdens liggen door drukverval tussen venen en hart op bepaald moment tijdens het kloppen); 2. Vis a fronte (aanzuigende werking door drukverschil tussen venen en borstkas tijdens uitademen en door kloppen hart); 3.Veneuze tonus (gezonde venen staan slechts in beperkte mate toe dat het bloed zich erin verzameld. Ze zijn beperkt elastisch); 4. Spierpompen. Dit is het belangrijkste mechanisme voor veneuze terugvloed (er zijn 3 spierpompen, namelijk de voetpomp (leegdrukken spons van Lejars), de kuitspierpomp en de dijbeenspierpomp. De kuitspierpomp is de sterkste en daarmee de meest effectieve).

Dankzij het maken van loopbewegingen worden de spierpompen geactiveerd. Dit is het belangrijkste mechanisme om bloed af te voeren. Het bloed wordt van het oppervlakkige systeem naar het diepe vaatsysteem getransporteerd, waarna het bloed van beneden naar boven (hart) worden getransporteerd. Wat is van belang om dit systeem goed te laten functioneren?

Het activeren van de spierpompen moet mogelijk zijn. Dit kan alleen door zelf te lopen. Er moet geen verstopping (trombose) in het afvoerende systeem aanwezig zijn. De kleppen in de venen moeten goed functioneren, het bloed moet niet tussentijds omlaag kunnen zakken. Ook de venenwand moet sterk genoeg zijn om de druk van het bloed tijdens het lopen aan te kunnen. De venenwand moet niet teveel verwijden.

Het activeren van de spierpompen moet mogelijk zijn. Zelf lopen is hierbij het beste. Er moet geen verstopping (trombose) in het afvoerende systeem aanwezig zijn. De kleppen in de venen moeten goed functioneren, het bloed moet niet tussentijds omlaag kunnen zakken.

Het activeren van de spierpompen moet mogelijk zijn. Zelf lopen is hierbij het beste. Er moet geen verstopping (trombose) in het afvoerende systeem aanwezig zijn. De kleppen in de venen moeten goed functioneren, het bloed moet niet tussentijds omlaag kunnen zakken. Ook de venenwand moet sterk genoeg zijn om de druk van het bloed tijdens het lopen aan te kunnen. De venenwand moet niet teveel verwijden.

Waarom ontstaat een veneus probleem als gevolg van een diep veneuze trombose (DVT?

Als in het diepe venensysteem een verstopping ontstaat, zal de venenwand verwijden. Hierdoor sluiten de kleppen niet meer of niet meer goed. De verwijding van de venenwand kan chronisch worden, waardoor het hele onderliggende venengebied gaat verwijden, enzovoort. Er ontstaan een negatieve spiraal.

Als in het diepe venensysteem een verstopping ontstaat, zal er in eerste instantie steeds meer trombose ontstaan. Bij gebrek aan vers bloed met zuurstof en voeding zullen de kleppen en vaatwanden zwaar gaan lijden, waardoor er ook een veneus probleem gaat ontstaan. Dit vergroot weer de kans op trombose, enzovoort. Er is een negatieve spiraal ontstaan.

Als in het diepe venensysteem een verstopping ontstaat, is er per definitie sprake van reflux. Als deze situatie te lang aanhoudt zal hierdoor een veneus probleem ontstaan, temeer daar er in het refluxgebied nieuwe tromboses zullen ontstaan. Er is sprake van een negatieve spiraal.

Hoe hoog is de druk van het bloed in de enkel bij gezonde mensen en hoe vullen de venen zich met nieuw bloed om af te voeren?

De druk in de venen is tijdens het liggen ca. 10-15mmHg en bij het staan zo'n 30-35mmHg, evenveel als in het interstitium (Starling Evenwicht). Aan de arteriele kant loopt de druk bij het staan op tot zo'n 90-100mmHg. Door het lopen (spierpompen) wordt het bloed in de venen weg geperst en zakt de druk in de venen periodiek onder de 20mmHg waardoor deze zich opnieuw kunnen vullen met bloed uit het arterieel systeem.

De druk in de venen is tijdens het liggen ca. 30-35mmHg en bij het staan zo'n 60-80mmHg, evenveel als in het interstitium (Starling Evenwicht). Aan de arteriele kant loopt de druk bij het staan op tot zo'n 90-100mmHg. Door het lopen (spierpompen) wordt het bloed in de venen weg geperst en zakt de druk in de venen periodiek onder de 20mmHg waardoor deze zich opnieuw kunnen vullen met bloed uit het arterieel systeem.

De druk in de venen is tijdens het liggen ca. 0-10mmHg en bij het staan zo'n 30-35mmHg, evenveel als in het interstitium (Starling Evenwicht). Aan de arteriele kant loopt de druk bij het staan op tot zo'n 30-35mmHg. Door het lopen (spierpompen) wordt het bloed in de venen weg geperst en zakt de druk in de venen periodiek onder de 20mmHg waardoor deze zich opnieuw kunnen vullen met bloed uit het arterieel systeem.

Hoe ontstaat vaak een lymfoedeem in de benen?

Door een veneus probleem blijft bloed in de venen staan waardoor de druk te hoog wordt. Hierdoor wordt ook de druk in de arterien te hoog (Starling Evenwicht) waardoor teveel vocht zal uittreden naar het interstitium. Als de lymfebanen dan het teveel aan vocht onvoldoende kunnen afvoeren ontstaat een oedeem.

Door een veneus probleem blijft bloed in de venen staan waardoor de druk te hoog wordt. Hierdoor kunnen de venen geen vocht meer opnemen (Starling Evenwicht) waardoor onvoldoende vocht uit het interstitium wordt opgenomen. De lymfebanen redden het in hun eentje niet om het teveel aan vocht af te voeren en er ontstaat een oedeem

Door een veneus probleem wordt de druk in het interstitium hoger en dus ook de druk in de lymfecapillairen. Deze blokkeren daardoor zodat in combinatie met de blokkade in te venen er te weinig vocht uit het interstitium wordt afgevoerd. Het resultaat is het ontstaan van een oedeem.

Welk rijtje beschrijft correct de gevolgen van veneuze insufficientie?

Spataderen; Trombose; Embolie; Lymfatische insufficiëntie; Veneus en lymfoedeem

Weefselafsterving door te weinig doorstroming van het bloed, uitmondend in een ulcus cruris venosum Spataderen; Trombose; Lymfatische insufficiëntie; Veneus en lymfoedeem; Weefselafsterving door te weinig doorstroming van het bloed, uitmondend in een ulcus cruris venosum

Weefselafsterving door te weinig doorstroming van het bloed, uitmondend in een ulcus cruris venosum; Trombose; Embolie; Veneus en lymfoedeem;

Wat zijn de gevolgen van reflux in het venensyteem?

Reflux in het venensysteem zal leiden tot spataderen en in later fase tot CVI. Als de afvoer van bloed echt te klein is zal afsterving van cellen het gevolg zijn. Het kleinste wondje geneest niet of nauwelijks meer (ulcus cruris venosum).

Reflux in het venensysteem zal leiden tot spataderen en in later fase tot CVI. Het eindstadium hiervan is atrofie blanche, wat zeer pijnlijk is. Het kleinste wondje geneest niet of nauwelijks meer (ulcus cruris venosum). Als de stroomsnelheid te laat is zal ook het bloed gaan klonteren en zich aan de celwand hechten, waardoor blokkades ontstaan (trombose, embolie).

Reflux in het venensysteem zal leiden tot spataderen en in later fase tot CVI. Als de afvoer van bloed echt te klein is zal afsterving van cellen het gevolg zijn. Het kleinste wondje geneest niet of nauwelijks meer (ulcus cruris venosum). Als de stroomsnelheid te laat is zal ook het bloed gaan klonteren en zich aan de celwand hechten, waardoor blokkades ontstaan (trombose, embolie).

Welke mechanismen zijn er in het lichaam om lymfe te helpen terugvloeien richting het hart?

De lymfevaten hebben kleppen om terugstroom tegen te gaan. De lymfebanen profiteren hierom van de spierpompen. Ook de beweging van de darmen, de ademhaling (ademtechnieken) en gewrichten helpen mee om de lymfe vanuit de benen, armen, buik en borst richting het hart te transporteren.

De lymfevaten hebben gladde, ritmisch samentrekkende spiertjes in de wanden die lymfe omhoog bewegen. Ook de pulserende druk die gegenereerd wordt door de vlakbij de lymfebanen gelegen slagaderen helpt mee, evenals de beweging van de darmen en gewrichten helpen mee om de lymfe vanuit de benen, armen, buik en borst richting het hart te transporteren.

De lymfevaten hebben gladde, ritmisch samentrekkende spiertjes in de wanden die lymfe omhoog bewegen en kleppen om terugstroom tegen te gaan. De lymfebanen profiteren hierom van de spierpompen. Ook de pulserende druk die gegenereerd wordt door de vlakbij de lymfebanen gelegen slagaderen helpt mee, evenals de beweging van de darmen, de ademhaling (ademtechnieken) en gewrichten helpen mee om de lymfe vanuit de benen, armen, buik en borst richting het hart te transporteren.

Hoe luidt de wet van Laplace?

Naarmate de kromming groter is (de bocht scherper), wordt de druk op een oppervlakte bij gelijke spanning kleiner. In formule uitgedrukt is dit S = P : r (S=Straal, P=druk, r=straal).

De druk op een oppervlakte wordt bij gelijke spanning groter naarmate de kromming kleiner is (de bocht groter is). In formule uitgedrukt is dit P = S x r (P=druk, S=spanning, r=straal).

De druk op een oppervlakte wordt bij gelijke spanning groter naarmate de kromming groter is (de bocht scherper is). In formule uitgedrukt is dit P = S : r (P=druk, S=spanning, r=straal).

Wat is een microscopisch effect dat verklaard kan worden door de wet van Laplace?

De Wet van Laplace verklaart waarom lichaamsvocht uit de weefselspleten (interstitium) omhoog gedrukt kan worden als er een compressieproduct gebruikt wordt. Alle spleten zijn a.h.w. microscopisch kleine cirkels waar de druk toch hoog wordt.

De Wet van Laplace verklaart waarom bloedhaarvaten van maar 1 cellaag dik toch dezelfde druk hebben als veel grotere bloedvaten. Omdat de vaatwand van een arteriole maar 1 cellaag dik is, zijn wel processen zoals diffusie en osmose mogelijk, waardoor voedsel en zuurstof uit de bloedbaan kan uittreden en onze cellen kan bereiken.

De Wet van Laplace verklaart waarom de wanden van de allerkleinste venenhaarvaten meer lymfe kunnen opnemen naarmate er meer druk op gezet wordt. Op deze manier wordt een oedeem bestreden.

Wat is bij ACT de medische betekenis van de Wet van Laplace?

De Wet van Laplace geeft precies aan hoeveel natuur- of kunstrubber gebruikt moet worden in een compressieproduct en bepaalt hiermee te werking ervan.

Er kan nauwkeurig worden berekend welke druk een bepaalde kwaliteit elastische grondstof geeft bij een bepaalde omtrekmaat op een bepaalde plek van bijvoorbeeld een been.

De Wet van Laplace geeft aan hoe groot de radius (r) moet zijn van de omtrekmaten van een compressieproduct. Hierdoor wordt een goede pasvorm bereikt waardoor het product zijn werk optimaal kan doen.

Als er drukverschillen ontstaan binnen het lichaam zullen deze bijna ogenblikkelijk verdwijnen en wordt de druk overal hetzelfde omdat vocht in het lichaam allemaal ongeveer hetzelfde is. Dit wordt het Starling Evenwicht genoemd. Waarom helpt het Starling Evenwicht bij het voorzien van de lichaamscellen van zuurstof en voedingstoffen?

Dit komt omdat bloedplasma, interstitieel vocht en lymfe vooral bestaan uit lichaamswater. De erin opgeloste stoffen maken dat ze verschillend zijn. Een hogere druk in de arterie betekent dat vocht met voeding en zuurstof zal uittreden naar het interstitium om van daaruit alle cellen te bereiken.

Het Starling Evenwicht treedt zowel binnen als buiten ons lichaam op in elke vloeistof. De druk wordt overal hetzelfde, ook als de vloeistof uit twee heel verschillende vloeistoffen bestaat, zoals bloed en interstititeel vocht.

Het Starling Evenwicht is niet alleen bij het uittreden van vocht met voeding en zuurstof uit de arterien van belang, maar nog meer bij het afvoeren van lymfe door de bloedbaan.

Wat is osmose en wat is diffusie?

Osmose treedt op als bepaalde moleculen door een halfdoorlatende scheidingswand treden (dit gaat maar 1 richting op). Diffusie treedt op als ongelijksoortige vloeistoffen of gassen zich met elkaar mengen.

Osmose treedt op als ongelijksoortige vloeistoffen of gassen zich met elkaar mengen. Diffusie treedt op als bepaalde moleculen door een halfdoorlatende scheidingswand treden (dit gaat maar 1 richting op).

Hoe komen zuurstof en voedingsstoffen in het interstitium en hoe worden afvalstoffen uit het interstitium verwijderd?

Microscopisch kleine arterieen werken als halfdoorlatende wanden, zodat door osmose bloedplasma met hierin zuurstof en voedingsstoffen in het interstitium geraken. Het lichaamsvocht in het interstitium met hierin de afvalstoffen van de cellen worden opgenomen door de capillaire werking van de uiteinden van de lymfebanen. Deze zijn groot genoeg om ook de eiwitten die cellen hebben uitgestoten te kunnen afvoeren.

Microscopisch kleine arterieen werken als halfdoorlatende wanden, zodat door osmose bloedplasma met hierin zuurstof en voedingsstoffen in het interstitium geraken. Het lichaamsvocht in het interstitium met hierin de afvalstoffen van de cellen worden opgenomen door osmoseprocessen van de venen in combinatie met de capillaire werking van de uiteinden van de lymfebanen. Deze zijn groot genoeg om ook de eiwitten die cellen hebben uitgestoten te kunnen afvoeren.

Microscopisch kleine arterieen werken als halfdoorlatende wanden, zodat door osmose bloedplasma met hierin zuurstof en voedingsstoffen in het interstitium geraken. Het lichaamsvocht in het interstitium met hierin de afvalstoffen van de cellen worden opgenomen door de capillaire werking van de uiteinden van de lymfebanen. De eiwitten die cellen hebben uitgestoten en die schadelijk zijn als hun concentratie te hoog wordt, worden afgevoerd via de venen.

Wat is de colloid-osmotische druk en waarom is deze belangrijk?

Een colloidaal mengsel is lichaamswater gemengd met eiwitten (afbraakproduct cellen). Het verschil in het percentage eiwitten binnen en buiten een arterie bepaalt mede hoeveel vocht op microscopisch niveau uittreedt. Hiermee bepaalt de colloid-osmotische druk mede hoeveel oedeem ontstaat.

Een colloidaal mengsel is bloed in een vene gemengd met eiwitten (afbraakproduct cellen). Het verschil in het percentage eiwitten binnen en buiten het bloedvat bepaalt mede hoeveel vocht op microscopisch niveau wordt afgevoerd. Hiermee bepaalt de colloid-osmotische druk mede hoeveel oedeem ontstaat.

Een colloidaal mengsel is lichaamswater gemengd met eiwitten (afbraakproduct cellen). Het verschil in het percentage eiwitten binnen en buiten een lymfebaan bepaalt mede hoe goed de capillaire werking van een lymfevat is en dus ook hoeveel vocht op in het interstitium achterblijft. Hiermee bepaalt de colloid-osmotische druk mede hoeveel oedeem ontstaat.

Hoe luidt de wet van Pascal?

De Wet van Pascal zegt dat als er op een bepaalde plek druk wordt gezet op een vloeistof in een afgesloten omgeving, deze groter is op de plek waar de druk gezet wordt dan boven deze plek. In formule: P = P0 +PGH

De Wet van Pascal zegt dat de druk op een bepaalde plek in een vloeistof hoger is, naarmate de plek lager wordt, ongeacht of de vloeistof in een afgesloten omgeving zit. Dit omdat het gewicht van alle vloeistof daarboven op die plek drukt. In formule: P = P0 + PGH

De Wet van Pascal zegt dat als er druk wordt gezet op een vloeistof in een afgesloten omgeving, deze druk zich met dezelfde grootte in alle richtingen voortplant. In formule: P = P0 + PGH

Wat is bij ACT de medische betekenis van de Wet van Pascal?

De Wet van Pascal zegt dat je een elastische koker moet leggen rond de arm of het been, zonder dat die voortdurend druk hoeft te geven. Het ervaren van onnodige pijn moet namelijk vermeden worden. Een te starre koker bij de kuitspieren (spierpompen) zal bij het lopen volgens de Wet van Laplace teveel druk opleveren en pijnlijk worden.

De Wet van Pascal betekent dat als je druk zet op een vloeistof die zich bevindt in een dichte starre koker (been met compressieproduct erom heen), die bovendien aan de onderkant gesloten is (je voet) maar aan de bovenkant niet (de rest van je lichaam), dan kan die vloeistof maar 1 kant op, namelijk naar boven.

De Wet van Pascal verklaart waarom de vloeistof in een vene of lymfebaan omhoog wordt gestuwd. Het vocht in het interstitium blijft waar het is omdat dit niet als een leiding werkt.

De Wet van Pascal en de Wet van Laplace ondersteunen elkaar op diverse manieren bij het verdrijven van oedeem. Welke beschrijving is een juiste?

Door het periodiek optreden van druk door de spierpompen tijdens het lopen ontstaat volgens de Wet van Pascal een drukgolf in de weefsels, ook in de kleinste lymfebanen en ruimte tussen de cellen, waardoor onder meer ruimte in de lymfecapillairen ontstaat. Het overtollige vocht (oedeem) dat zich tussen de weefsels bevindt, kan hierdoor bij elke loopbeweging beetje bij beetje worden opgenomen in de capillairen van de lymfevaten. Omdat zowel een been als een arm een konische vorm heeft, zal bij een gelijke druk de spanning van een bandage langzaam van distaal naar proximaal afnemen (Wet van Pascal). Het oedeem wordt dus uit het distale deel verdreven richting proximaal.

Door het periodiek optreden van druk door de spierpompen tijdens het lopen ontstaat volgens de Wet van Laplace een drukgolf in de weefsels, ook in de kleinste lymfebanen en ruimte tussen de cellen, waardoor onder meer ruimte in de lymfecapillairen ontstaat. Het overtollige vocht (oedeem) dat zich tussen de weefsels bevindt, kan hierdoor bij elke loopbeweging beetje bij beetje worden opgenomen in de capillairen van de lymfevaten. Omdat zowel een been als een arm een konische vorm heeft, zal bij een gelijke druk de spanning van een bandage langzaam van distaal naar proximaal afnemen (Wet van Pascal). Het oedeem wordt dus uit het distale deel verdreven richting proximaal.

Door het periodiek optreden van druk door de spierpompen tijdens het lopen ontstaat volgens de Wet van Pascal een drukgolf in de weefsels, ook in de kleinste lymfebanen en ruimte tussen de cellen, waardoor onder meer ruimte in de lymfecapillairen ontstaat. Het overtollige vocht (oedeem) dat zich tussen de weefsels bevindt, kan hierdoor bij elke loopbeweging beetje bij beetje worden opgenomen in de capillairen van de lymfevaten. Omdat zowel een been als een arm een konische vorm heeft, zal bij een gelijke spanning de druk van een bandage langzaam van distaal naar proximaal afnemen (Wet van Laplace). Het oedeem wordt dus uit het distale deel verdreven richting proximaal.

Waarom is het belangrijk dat met een compressieproduct zoals een zwachtel, ACD of TEK een zo star mogelijke koker gevormd wordt?

Door het activeren van de spierpompen wil het been uitzetten. Als dit niet mogelijk is, kan het vocht maar 1 kant op, namelijk omhoog. Hoe starder de koker, hoe minder het been kan uitzetten en hoe beter het vocht omhoog geperst wordt.

Dit is niet juist. Ook een korte-rek zwachtel heeft enige elasticiteit net als een TEK. De koker moet een beetje elastisch zijn anders kan de spier niet uitzetten en is geen geen sprake van een spierpompwerking.

De koker moet star zijn, omdat anders het compressieproduct afzakt en er geen compressie meer gegeven wordt. Door zo goed mogelijk de vorm van het been te volgen wordt dit voorkomen.

Wat hebben spierpompen te maken met de Wet van Pascal?

Door de combinatie van bindweefsellagen onder de huid en rond de spieren en het aanspannen van de spieren tijdens het lopen wordt ook een drukgolf binnen een soort van starre koker gevormd. Deze drukgolf kan door de opeenvolging van de verschillende spierpompen van beneden naar boven en de kleppen in de venen maar 1 kant op, namelijk naar boven. Bloed en lymfe wordt zodoende omhoog geperst.

De spierpompen hebben niets te maken met de Wet van Pascal. Door het samenknijpen van de spieren worden ook de venen samengeknepen. Omdat er kleppen in de venen zitten, kan het bloed alleen naar boven.

De activering van de spierpompen tijdens het lopen is de belangrijkste oorzaak van het omhoog stuwen van het bloed in de venen. De Wet van Pascal is alleen van invloed op de afvoer van de lymfe.

Hoofdstuk 1+2+3+4+5 / Handboek ACT – Verdieping kennis van aandoeningen